Cumartesi dışarı çıkmışız akşam. Yanımda E. Eve dönmüşüz. Bu sapık uyandırıyor beni sabah 9da. Ayıp. Çıkıyoruz dışarı, Nişantaşı starbucks. Kahve alıyoruz. Parka gidiyoruz. Yaslanıyoruz bir ağaca güneş altı. Biraz kahve biraz Woody Allen biraz sigara, güneşlenme derken muhabbetle geçiriyoruz zamanı. Sözde kitap okuyoruz. Başımıza geleceklerden habersiz başlıyoruz bir pazar gününe.

Arif geliyor öğlene doğru. Kahvesini almış. O da yayılıyor çimlere. Kalkıp biraz yürüyüş. Sonra ki hedef Avusturya Lisesi. Ne işim var orda? Kendi lisemin gününe 2 saat geç kalıp bir bok anlamadan çıkmıştım, şimdi bu acele niye merak ediyorum! Taksiye mi binsek yoksa metro ordan şişhane yaparız, yok kanka tramvay, hayır ben koşarak giderim tartışmaları yaşarken bir bakıyoruz tartışma takside devam etmekte. Gitme dinamiklerimden en büyüğü itaraf ediyorum . İlk başta bunun şuçluluk duygusunu hissetsem de gidince görüyorum ki 7-70 herkes ondan orda!

Ben ve Emre terakkiliyiz geri kalan tayfa ve arifin girişimi ile ordayım tamam ama ilk biranın sonuna kadar anlam veremiyorum orda olmama. Neyseki ikinci biranın ortasında Avusturyalı bir hoca gelip T.’nin hocam bunları hatırlıyor musunuz? sorusuna evet evet haylazlardı biraz cevabıyla ortama bırakıyorum kendimi. Yavaş yavaş bulanıklaşan günden hatırladıklarım aşağıda notlar halindedir çünkü bunların aralarını dolduramıyorum.

- West Ham United’ın şarkısı dolanıyor tüm gün dilimize. Çakma İngiliz Holiganlar gibiyiz. Niye bu kadar dikkat çekmez zorundayız. Altı üstü Avusturya Lisesinde Flying Bubbles in the Air, They fly so high, nearly touch the sky, and like my dreams, they fade and die! diye şarkı söyleyip United tezahüratı yapıyoruz. Evet şaçmalıyoruz!

- Bira bitiyor okulda. T.’yi görüyorum bir tüp almış havaya kaldırmış sallıyor bira gelsin diye. Sonra bir dayı fırlıyor ordan, olm dur o oksijen tüpü diye bağıraraktan.

- Dışardan alımı durmuyor. İçeride tüketim bitmiyor.

- Bir sürü insana bulaşıyoruz, laf atıyoruz. Hiç ses çıkarmıyor kimseler. Kibar insanlar gelmiş mezunlar gününe. Hocalarda korkuyor mu ne!

- Emreye bir teyze gelip kaç mezunusun diye soruyor. Ben 02 ama burdan değil diyorum. Arif 76 diye bağırıyor. Terbiyemiz ayarsız. Teyze kızımın arkadaşına benzettim diyor. Biz kaçıyoruz. Emre konuşuyor toparlıyor terbiyesini grubun.

- Döner çıkıyor okulda ekmek arasında. 4 sefer bir tanesine sahip olma girişimim olsada bir anda ana karnından süt emecek it yavruları gibi yapışıyor herkes dönere. Evet samimiyiz. Bakıyorum racon bu burda alışıyorum bende!

- Bir ara birileri(!) ile ortak olup grupça ses çıkarıp bizden birinin bir kapıyı kırmaya çalışması gibi birşey hatırlıyorum ama kıramıyoruz heralde ki hatırlamıyorum gerisini. Bu tamamen ret edebileceğim bir anı galiba şuçlama altında!

- Asmalıya gidip Parantezde içelim deniyor. Gidiyoruz içiyoruz…

- Engin Abi. Evet onu hatırlıyorum, Sosyalist Komünistim ben tarzı birşey demişti galiba. Ensesi uzun gri şaçları, kırmızı fuları, tezahuratlarımıza verdiği karşılıkları, sarhoşluğu ve enerjisiyle grubumuzda bir santrafor yükü taşıyor. Parantezden kalkıp eve doğru giderken bizi bırakmıyor gençler gelin benle cihangirde oturuyorum, içmeye devam diyor ama biz bitmişiz.

- Flying Bubbles Söyleyerek şişhaneden metroya biniyoruz. Amuda kalkanlar, şarkı söleyenler, koltuklara yatanlar topluluğuyuz. Okumuş cahilleriz, çocuklar gibi şeniz.

- Gün boyunca bizi sokakta gören turistler ve insanlar, Galata’da, Asmalı’da, İstiklal’de falan hep bunlar ya turist ya boş şeklinde bakıyor. O gün için evet, boşuz ama çok hoşuz!

- T., Arif, Ben ve C. ile günümüz Ataşehir Republicte bitiyor. 10 saatlik bira festivalimiz sona eriyor.

P.S : Strudel yemeği unuttum.