mudkicker.com

Seni özlüyorum bebeğim. Aslında bunu, seni ne kadar özlediğimi belirtmek için yazmıyorum, zaten bildiğini zannediyorum. Paylaşmak istediğim dilediklerim, umduklarım.

Yanına geldiğimde ne ile karşılaşacağımı(zı) bilmiyorum bebek, ilişkimizin çeşitli boyutlardaki çıkmazlara girmesine alışığız nasıl olsa, artık gerçekten acı da verse. Ben sadece umut ettiklerimi yazacağım.

Seninle uyanmak istiyorum yarın sabah; seninle merhaba demek güne; seninle sabah sevişmelerim olsun istiyorum evden çıkma telaşlarına sıkıştırılmış; dönüşlerde yemek hazırlamaların tembelliklere yenik düşmesiyle tatlanan ufak atıştırmalıklar; belki sahilde bir yürüyüş sonrasında, her zaman sıcak olmaz ya hava, kafanda kapüşonun koluma girmişsin, denizden esen rüzgara karşı bedenim siper sana. Döndüğümüzde beraber sıcak bir duş alalım hayatım, çıkınca ben seni kurlarım. Sonra hafif ışıkta alışagelmiş film izlemelerimiz, yan yana, üst üste, uyuyup kalışın göğsümde. Merak etme, ben seni taşırım, yatağım yakın nasıl olsa…

Masum olmalı bazen günahlar…

…

Çok fazla değildi ayrılık tarihinden sonra geçen zaman. Yıllar geçmişti ve ilk defa yalnız kaldığını anlamıştı aslında. İlginç bir şekilde şu ana kadar geçen zaman onun canını acıtmamıştı, tam tersine sevinçliydi bu yeni hayat tarzı için.

Beyaz bir odanın içinde yerde fırlatıp atılmış bir şekilde duran büyük yastıkların üstünde oturup duvarlara bakıyordu, duvarlardaki posterlere. “Muhammed Ali” diye düşündü, posterine bakarak. Bu adamın yumruğu ne kadar ağır olabilir diye kendi kendine bir hesaplama yaptı. O sırada da beyninde Rocky filminden Ivan Drago’nun bir Newtonmetre tarzı makinaya yumruğu vurduğundaki sahne gelip geçiyordu. Bunu neden kafasına takmıştı ki? Muhtemelen yumruk yemiş gibi hissetmeye başlamıştı şimdi.

Yalnız kalmıştı. İlk defa.

Geçen süre içinde kimse onu yalnız bırakmıyordu çünkü, hep birileri yanındaydı öyle ya da böyle. Çok fazla düşünme fırsatı bile bırakılmamıştı.

Gözleri doldu. Zaten duygularını yoğun yaşardı. Sinirlendiğinde de üzüldüğünde de gözleri kolay yaşarırdı. Çok sevmiyordu bu huyunu, “annemden kaptığım en kötü huy” derdi bunun için hep. O sırada bir damla siyah şortunun üstüne düştü. Arkada çalan müzik seneler önce kalbinin pıt pıt attığı dönemler dinlediği bir şarkıydı, muhtemelen o küçük teybin odaya dağıttığı melodilerdi gözlerinden o damlayı ayıran.

Bazı konuları anlamakta güçlük çekiyordu. Her zaman güçlüyüm imajı veriyordu, keskin ifadeli biri olduğundan da zaten hiçbir zaman bunun tersini de insanlar farkedemezdi. Çok yakınları hariç. Hissetirmek istemezdi de zaten.

Aptal insanları da biraz ezmeyi seviyordu aslında; pek sevmediği bir özelliğiydi bu da ama yapacak bir şey bulamıyordu çünkü büyüdükçe dürüst olmanın vicdani hafifliği hep ağır basmıştı.

“Ne yapacaksın şimdi?”

Bu soru dolanıyordu kafasında.

“Ne yapılır ki tek başına?”

Hayatta ilk defa, çevresinde bu kadar insan varken sanki dünyada tek o kalmış gibi hissediyordu. Normal bir haftasonunda genelde hep sevgilisiyle olurdu. Sabahtan akşama kadar hem de. Kesin bir plan yapılırdı, hepsinden de aynı derecede zevk alırdı.

Artık planlar yoktu. Artık kimse yoktu. Artık sevgi diye birşey yoktu…

Acı…

Tek hissedebildiği buydu. Bir anda saplanan göğsünün sol tarafına.

Yerinden aniden kalktı ve lavaboya yöneldi. Yüzüne iki avuç suyu çarptı ve sonra lavabonun yanında duran, parfümlü kokusundan annesinin daha yeni koyduğunu anladığı havluyla kuruladı yüzünü.

Fazla sürmedi ama ıslanması tekrardan…

…

En güzel günlerin sonunda pencereden bakarken yansıyan güneşin battığı andaki o yarı saydam görüntüler onun güzel yüzüyse,

Kafanı yine cama dayadığında gözünü kapatır kapatmaz başrole geçen o ise,

Hala rüyalarınde tam onu öpecekken kendini uyandırmak istiyorsan ve bunu korktuğundan yapıyorsan,

Hala onu seviyorsun demektir.

İnandırmak mı?

Zamana, sabıra kalmış…

Editör Notu: Ben galiba aşağıdaki gibi oldum ya… Okuyunca… öyle geldi birden.

Yani “Bugün telefon etmedi” demeden, “Şu an nerede acaba?” diye kendi kendinizi yemeden, “Yaş günümü hatırlayacak mı acaba?” diye bir beklenti içine girmeden…

Sevdiniz mi hiç? Onun, size ait olmadığını kabul edip, onu özgür yaşamı ile sevmeyi denediniz mi?

Yanındaki kız arkadaşına aldırmamayı öğrenip ama aldırmıyormuş gibi yapmadan, gerçekten aldırmadan, “Bitecekse biter, bunu ben değiştiremem, beni sevmeyi bırakmasını değiştiremeyeceğim gibi” diye düşünüp. Onu yersiz kıskançlıklara boğmaktan ve kendinizi yıpratmaktan vazgeçebildiniz mi hiç? Hiç beklemeden çalan bir kapıda, onu karşınızda görmek ne güzeldir bilir misiniz?

Beklemediğiniz bir anda hediye almak en sevdiğinizden… Ve beklemeden gelen bir “seni seviyorum” mesajının tadına varabildiniz mi hiç? Siz istediğiniz için degil, o istiyor diye yapıldı mı tüm bunlar? Ve beklentisiz sevmenin tadına bakabildiniz mi hiç? “Bugün beni hatırlamadi” yerine “Hiç beklemiyordum, senin geleceğini” diyebilmek ne güzeldir oysa… Onu boğmadan, kendinizi boğmadan sevebilmek ne guzeldir…

Sahiplenme duygusundan uzak, sevmenin, sevilmenin tadına varabildiniz mi hiç? Yapılmamış davranışlar, söylenmemiş sevgi sözcukleri ile kendi kendinizi aşk çıkmazında kaybedeceğinize, hiç beklenmeyen bir demet çiçekle mutlu oldunuz mu? Beklentisiz sevin… Ben, beklentisiz seviyorum… “Niye aranmadım” diye düşünüp kendi kendinizi yiyeceğinize, hiç beklenmedik bir “Seni Özledim” mesajı ile aşkı yakalayın…

Beklentisiz sevin… Ben, beklentisiz seviyorum… O, sizin sevgiliniz olduğu icin değil. Ona tapulu malınız gibi, çantanız, arabanız gibi davranma hakkınız olduğunu düşünmeden. Onu sevdiğiniz, onun da sizi sevdiği için sevin… Sevgiye karışan “beklenti” denen illeti hemen silin aşkın ak sayfalarından… Göreceksiniz ki, o zaman aşk, başka bir güzel… Göreceksiniz ki, o zaman sevgili, daha bir romantik…

Göreceksiniz ki, o zaman sevmek ve sevilmenin damaklarda bıraktığı tat, yıllanmış şarap gibi, beklenti zehrine karışmadan bir başka döndürüyor insanın başını…

Ben, beklentisiz seviyorum… Onun nerede olduğunu merak etmiyorum… “Beni bugün neden aramadı” diye geçirmiyorum içimden, aramadığı zamanlarda… Geleceğe dair hayallerim de yok zaten… Ben, sevgiyi yaşıyorum… Onun yanımda olduğu anlar o kadar değerli, o kadar kıymetli ki…

Gerçekleşmemiş ve gerçekleşmeyecek beklentilerle mahvetmiyoruz o anları… Beklentisiz seviyoruz… Sevdiğimiz için seviyoruz…

Hayalsiz, geleceksiz, beklentisiz… Anlık seviyoruz…

Deneyin… Beklentisiz, sevmeyi deneyin bir gün… Beklentilerle boğduğunuz aşklarınıza acıyacaksınız…

CAN DÜNDAR

Uzun zaman oldu ne buraya ne Moleskinelerime yazmayalı. Akıtamadık birazcık bile mürekkep veya dokunamadık işte şu harflere ardısıra. Belki birazcık tembellik belki birazcık tedirginlik. Belki biraz korktum artık yazmak istediklerimden, belki de utandım.

Arsızca bekledim hep birşeyler aradım. Çok şey öğrendim ben ama çok şey anladım….

Anladım. Geçen günler farkettirdi sadece. Gereksiz bekleyişlerin sonunda hiçbir zaman senin istediğinin bulunmayışı bir de üstüne başka sorunların verilişi. Olay bundan ibaretmiş. Bir yalanı yaşamaktansa kafanı kuma gömmen gerekirmiş ya da. Bazı şeyleri olmadı deyip geçiştirmek kafanın yanına bir de kalbini alman gerekirmiş…

Anladım. Aptalca gezinip bir tesadüfü aramak delilikmiş. Bir göreyim diye saatlerce sokak başında beklemek veya görünce şaşırtmak için türlü maymunluklar yapmak. Saçmalıkmış…

Kendi kendine oynadığın oyunların sonunda kaybettiğini anlayıp vazgeçmek gerekirmiş bazen. Her zaman kazanamayacağını öğrenmek gerekirmiş. Kaybedince ağlamanın normal olduğunu farketmek, bunu hayat şekli yapmamak gerekliymiş…

Bazen sadece bırakmak ve gitmesini izlemek gerekirmiş. Zorlamanın koparacağı ipleri bırakmak bazen daha az verirmiş…

Onun öldüğünü hissetmek gerekirmiş bazen. Böylece kurtulurmuşsun belki de. Rüyalarına girince kalkıp sadece bir bardak suya talim olmak gerekirmiş.

Dostların ne anlama geldiğini, 3 kuruşluk adama 5 kuruş değer vermeyeceğini, bir vajinaya 10 kalbi satmamayı öğrenmen gerekirmiş…

Saçmalamanın o kadar kötü olmayacağını, reklam repliklerinden öte kirlenmenin güzel olacağını, spontane yaşamayı, sevginin ve saygının herşeyden öte olduğunu bilmek gerekirmiş…

Konuşmanın güzelliğini bilmek gerekirmiş. Bir o kadar da susmanın değerini…

Erkeklerin ağladığını bilmek gerekirmiş. Utanmanın yersiz olduğunu, dostuna bakarken gözlerin nemli ise bırakıp akıtmanın büyüklüğünün seni ağlatanın şerefsizliği ile aynı büyüklükte olduğunu anlamak gerekliymiş.

Çok sevmenin suç olduğu bu koduğumun dünyasında, çok si*menin erdem olacağını farketmek gerekirmiş. Seviyorum dediğimden yalancısın diyenlere yalan söylediğimde seviyorsun dememeliymiş belki de.

Birine en temiz duygularla yaklaşırken kaçırmanın üzüntüsünü yaşamaktansa kimseye yanaşmayıp yalnızlığın mutluluğuna medet ummak lazımmış bazen ya da…

Anladım…

Yaşarken, sadece hakedenler için ölmeyi…

Öldüğünde, si*tir olup gitmiş olduğun bu dünyada geriye kalanlardan sadece sevdiklerine acı verdiğini…

Sevdiklerini anlamak için ise, herhalde sadece onların gözünün içine bakıp “seni seviyorum”u duymanın ihtiyacını…

Çok şey öğrendim ben bu dünyada… Daha da çok şey var öğrenecek ona yanıyorum…

Sevgi anketimizin sonucu:

BEn yorumlamayacağım, isteyen yorum bıraksın.

Cezaevindeki Kadriye Kübra Sevgi’nin nasıl hamile kaldığını araştıran müfettişler, sevgilisi Seylan Çördük’ün koğuşu ile arasındaki duvarda bir delik buldu. Cinsel ilişkinin 20 santim kalınlığındaki delikten gerçekleştiği ileri sürüldü.

…Durumdan şüphelenerek ilişkinin bu delikten gerçekleştiğini düşünen görevliler, DNA testi için Adli Tıp Kurumu’na gönderilen Seylan Çördük’ün önceki gün de cinsel organının boyunun ölçüldüğü bildirildi. Bevliye uzmanın tarafından yapılan ölçümde ereksiyon halindeki cinsel organın 25 santim olduğu belirlenirken görevlilerin şüphelerin haklı olduğunu düşünerek soruşturmayı bu yöne kaydırdığı iddia edildi…

Kaynak: hurriyet

Editör Notu 1: E. K.’nın yazdığı yazıdan etkilenerek bu yazıya başlıyorum. Yorulmaktan bahsetmiş, bu hayat koşusundan…  Bayarsa da kapatın sayfayı banane.
Editör Notu 2: Yaklaşık olarak 1 ay önce yazmıştım bu yazıyı…

Her ilişkinin sonunda kendimi sorgulamaktan bıktım. Her heyecana yenik düşüp birazcık acele ettiğimde hata yaptığımı geç anlamaktan da bıktım. Sevgimi, sevdiğimi, nefret ettiğim şeyleri aleni bir şekilde söyleyince kaybeden olmaktan da bıktım. Yanıma 3-5 adam aldım. Yalnızlığın tadını da çıkardım. Hepsinden yine bıktım. Yanlış anlaşılmaktan bıktım. Bazı hislerimi anlatamamış olmaktan bıktım. Bazı hislerimi insanlara zamansız anlatmış veya anlatamamış olmaktan bıktım. Ben de boşa koşmaktan bıktım. Artık kimseye ilgi gösteremiyor olmaktan bıktım. Eskiden beri şıpsevdi dediğim kendimi bu acınası halde görmekten bıktım. Aynada üzgün yüz görmekten bıktım. Tatillerimi özlemekten de bıktım. Kendimi hep yaptıklarımdan sonra birşeyler anlatırken görmekten bıktım. Bunların hepsini unutmak için içki içmekten bıktım. Umutsuzca peşinden koşmaktan bıktım bazı şeylerin. Günde 5 saatten fazla uyuyamamaktan bıktım. Elime geçen fırsatların bile bile kaçtığını görmekten bıktım. Sevgimi gösteremiyor olmaktan bıktım. Kendime bazı konularda şans veremiyor olmaktan bıktım. Şans vermek istediklerime ulaşamıyor olmaktan bıktım. Kontrolsüz davrandıkça göt olmaktan bıktım. Hep mesaj veya arama bekliyor olmaktan bıktım. Beklemiyorken karşıma çıkılmasından bıktım. Rahatsız edilmekten bıktım. Yazdığım mektupların yazılmamış olduğunun düşünülmesinden bıktım. Onları gerekli insanlara veremiyor olmaktan bıktım. Oradakileri söylesem nolur sorgulamasından bıktım. Rahatsız ettiğimi düşünmekten bıktım. Kendim olarak yaşayamamaktan bıktım. Bunu yapmaya çalıştığımda kendimi yine eski hale getirebilme becerimden bıktım. O ilk heyecanı özlemekten bıktım. Onu bana son yaşatanı özlemekten bıktım. Güzel başlayan şeyleri rezil etme becerimden bıktım. Bu konuda gelişme gösterememekten de bıktım. Eskiyi tarihe gömmeye çalışmaktan bıktım. Gömemeyince kendimi daha da küçük düşürebilme korkusundan bıktım. Umursanmıyor olmaktan bıktım. Kalabalık bir çevrem varmış gibi görünmesine rağmen yalnız olmaktan bıktım… Bıktım işte… Hayattan bıktım… Başka da birşey yok…

Editör Notu: Yazı biraz uzun olabilir, o yüzden önce girişi ekledim, devamını okumak için sonunda devamını okuya tıklayabilir ve yazının kendisine ulaşabilirsiniz. Tembellik etmeden okursanız gerçekten çok güzel! Hele de erkekler okumalı!

(SEMA MARAŞLI’NIN EŞİMLE TANIŞMAYI UNUTMUŞUZ KİTABINDAN)

Oğlum bir hafta sonra evleniyor. Sorumluluk sahibi bir baba olarak ona öğüt vermem gerekiyor. Fakat bunu evde yapamam çünkü annesi ağız tadıyla öğüt vermeme izin vermez, sözü ağzımdan kapıp kendi devam eder. İş yerimden oğluma telefon açtım, “Akşam yemeğini dışarıda birlikte yiyelim.” dedim. Deniz kenarındaki bu şirin lokantada şimdi onu bekliyorum. Geliyor aslan parçası, yakışıklılığı da aynı ben. Yan masadaki kızlar gözleriyle oğlumu süzüyorlar. Bakmayın kızlar, onu kapan çoktan kaptı. Hoş beşten sonra konuya giriyorum.

Oğlum haftaya düğünün var, bir baba olarak sana bazı konularda yol yordam göstermem gerekiyor.
Çocukluğunda suç işlediği zamanlardaki gibi birden bire kızardı. Kerata ne anlatacağımı zannettiyse!

-Baba ben yirmi altı yaşındayım, bazı şeyleri biliyorum artık.

-Ah senin o biliyorum zannettiğin konularda da çok bilmediğin çıkacak ama ben o konulardan bahsetmeyeceğim. Keşke konuşabilseydik ama henüz o kadar modern olamadım.

Rahat bir nefes aldı. Bu arada yemeklerimiz de geldi. Oğlumla şöyle keyif yaparak muhabbet edelim bakalım.
-Kaç dil biliyorsun oğlum sen?

-İngilizce, Fransızca, bir de Türkçe’yle üç dil oluyor.

-Bugün ben sana dördüncü dili öğreteceğim. Dilin adı Bükçe. Kadınlar tarafından kullanılır. Sen buna “kadın dili” de diyebilirsin.
Güldü. Güldüğü zaman benim yanağımdaki gibi küçük bir gamzesi var, o ortaya cıkıyor.

-Kadınların ayrı bir dili mi var?

devamını oku…

Fazla değiştirmeden başka bir blogtaki yazıdan kopyalıyorum… Ben bu konuda kesinlikle yorum yapmayacağım…

***

Masumi Toyotome diye bir Japon yazmış bu yazıyı. “Dünyada sevilmek istemeyen kişi yok gibidir diye başlıyor. Ama sevgi nedir? nerede bulunur? biliyor muyuz?” diye soruyor.

Sevgi üç çeşittir

‘Eğer’ türü sevgi

Belli beklentileri karşılarsak bize verilecek sevgiye bu adı takmış yazar.
Örnek:
“eğer iyi olursan baban annen seni sever.”
“eğer başarılı ve önemli kişi olursan seni severim.”

Toyotome en çok rastlanan sevgi türü budur diyor. Karşılık bekleyen sevgi.

Yazara göre evliliklerin geneli ‘Eğer’ türü sevgi üzerine kurulduğu için hemen yıkılıyor. Gençler birbirlerinin o anki gerçek hallerine değil hayallerindeki abartılmış romantik görüntüsüne aşık oluyor ve beklentilere düşüyorlar.

‘Çünkü’ türü sevgi

Bu tür sevgide kişi bir şey olduğu bir şeye sahip olduğu ya da bir şey yaptığı için sevilir. Başka birinin onu sevmesi sahip olduğu bir niteliğe ya da koşula bağlıdır.

Örnek:
“Seni seviyorum, çünkü çok güzelsin.”
“Seni seviyorum, çünkü o kadar popüler o kadar zengin o kadar ünlüsün ki”

Biri dışa gösterdikleri öteki sadece kendilerinin bildiği. İnsanlar sandıkları kişi olmadığımızı anlar ve bizi terk ederlerse korkusu buradan doğar.

Japonya’da bir temizleyicide çalışan dünya güzeli kızın yüzü patlayan kazanla parçalanmış. Yüzü fena halde çirkinleşince nişanlısı nişanı bozup onu terk etmiş. Daha acısı aynı kentte oturan anne ve babası hastaneye ziyarete bile gelmemişler artık çirkin olan kızlarını. Sahip olduğu sevgi sahip olduğu güzellik temeli üstüne kurulmuş olduğundan bir günde ölmüş. Güzellik gidince sevgi de kalmamış. Kız birkaç ay sonra kahrından ölmüş…

Japon yazar toplumlardaki sevgilerin çoğu ‘Çünkü’ türündendir ve bu tür sevgi kalıcılığı konusunda insanı hep kuşkuya düşürür diyor…

Peki o zaman gerçek sevgi güvenilecek sevgi ne? Ve işte sevgilerin en gerçeği:

Üçüncü tür sevgi: ‘Rağmen’ …

Bir şarta bağlı olmadığı için ve karşılığında bir şey beklenmediği için “eğer” türü sevgiden farklı bu. Sevilen kişinin çekici bir niteliğine dayanıp böyle bir şeyin varlığını esas olarak almadığı için “çünkü” türü sevgi de değil.

Bu üçüncü tür sevgide insan bir şey olduğu için değil bir şey olmasına rağmen sevilir. Esmeralda Quasimodo’yu dünyanın en çirkin en korkunç kamburu olmasına rağmen sever. Asil yakışıklı zengin delikanlı da Esmeralda’ya çingene olmasına rağmen sever. Kişi dünyanın en çirkin en zavallı en sefil insanı olabilir. Bunlara rağmen sevilebilir…

…

Bir ay olmuştu…

Sevgililer Günü diye bir kavram mı vardı?!

“Lanet olsun!”du…

Kim bulmuştu ki bu gerizekalı günü?
Emperyalist, kapitalist düzenin bir gecelik aşkıydı. Zaten hiç sevmemişti, çok özel kutlamalar da yapmazdı bu gün için, yapmamıştı da hiç.

Ne yapması gerektiğini biliyordu. Zaten alışkındı yaklaşık bir aydan beri. Gidip yine, bir bar taburesi üstünde (bkz. Teoman)  içecekti. Ha evde, ha barda; ne farkederdi ki? Önemli olan beyninin uyuşması ve o günler için mutluluğu tek bulduğu yer olan rüyalara yatakta tavanın haritasını çıkarmadan girmekti.

Hem en azından bakardı şöyle bir zavallı çiftlere. “Enayisiniz siz, ha bu arada muhtemelen bir süre  sonra ayrılacaksınız; bok var, eğlenin!” diye bağırırdı içinden küçük dili koparcasına. Biranın yanına patatesten daha güzel bir atıştırmalıktı bu nefret o sıralar onun için.

Sonra birazcık tembelleştiğini hissetti. O sırada “Pearl Jam – Black” çalıyordu, “kurtarıcı şarkım” diyordu ona. Açtı bir bira, hafiften kıstı ışıkları da. Resimlere baktı biraz. Çok dayanamadı, kapadı.

Telefonu çaldı… Arayan teyzesiydi. Çok severdi onu, aralarında 15 yaş olmasına rağmen beraber takılabilme potansiyeli maksimum olurdu.

-”Hadi gel bizle, biraz kafanı dağıtırsın”

İlk bir duraksadı. “Zaten benimki bok olmuş, bir de başkasını niye zehir edeyim ki?” dedi içinden. Ama ısararlarına dayanamadı, gitti. Bir masanın kenarında yitik bir şekilde oturdu saatlerce. Anlattı kendince birşeyler, dinleniyor muydu; umrunda bile dğildi. Ama dinlenirdi ya… Teyzesiydi, anne yarısı…

Çıkarken mekandan, eline bir gül ile bir CD tutuşturuldu mekanın garsonları tarafından. Halkla ilişkilere bakan kız da çok şekerdi aslında… “Allah bilir, sen kimleri yaktın böyle?” diye sorası geldi… Yutkundu ve aldı hediyeleri. İçtiği biraların rehavetinden gözleri kısılmış, zoraki bir şekilde gülümseyerek kızdan aldığı bu hediyelere baktı bir süre anlamsızca.

Merdivenlerden indi… Arabaya giderken sağda duran ağzına kadar dolu çöp kutusunun üstüne gülü yavaşça koydu.
Düşmesini istemiyordu ama onun için bir anlamı da yoktu bu çiçeğin.
O an, hayatında bir güzelliğe hele de böyle saf bir güzelliğe yer bulamıyordu kendince…

Eve girdi; bilgisayarı zaten açıktı; o sırada Starsailor’un albümlerini indiriyordu…
CD’yi taktı…

Çalan şarkı umrunda değildi -şu an bile hatıralmıyordu ya- , sadece birazcık dudakları titredi… Sağ üstteki çarpıya basabildi zamanında…
“Keşke hayatımızda bazı olaylar için de böyle bir çarpı düğmesi olsa” dedi içinden…

Kapadı ışığı, uzandı yatağa…

Şimdi yine mutluydu, rüyaya dalmıştı yine çünkü…

Ben de izinin kalmasını istemiyorum.
Seni kıyaslayabileceğim kadar düşük bir ilişkim olmasa da
etkini richter ölçeği bile tanımlayamıyor.
Bu durumdayken ilk satıra dönüp
bunu nasıl yapacağım diye işte şu anda yine duraksıyorum..
Aptalca hataların esiri olmuş o prematüre takılmaların sonunda senden bana kalan bir şeyi
adam gitti filmde ikon olarak kullandı ya,
ona takılıyorum.
Filme bile hikaye oldun ulan diyorum kendime
gülümsüyorum.
Her zaman bana “iyisin ya” diyenlere yaptığım gibi.
kendimi bile kandırıyorum artık.
Güzel yazıyorsun diyorlar ya…
Yazan ben değilim.
Enfarktüs ramağına gelmişçesine daralan bir kalbin bunlar…
Rafet’in dediği gibi, “bir başka sevgilide avunurum diye”
çıkasım var şu sıralar dışarı.
Ne bulacağımdan bile emin değilim artık.
Ah, hep dediğim gibi…
Biri bana bunları yutturacak ya,
ona yanıyorum.
Ya da onu bekliyorum.
Sen olmayacağın kesin.
Her şekilde seni arasa da bu gözler
koklasa da son bir kez dokunduğun eşyaları
yazsa da bütün bu satırları bu eller
olmayacaksın işte.
Farkındayım…
ve daha da ironiği ne biliyor musun…
Gelen gideni aratır derler ya…
Sen biteceksin.
Başkası gelecek,
yine güzel anlar yaşanacak
ve yine hayatımın videoteybi gibi
o da bitince,
bu satırlar yine yazılmaya başlayacak…
Ama diyorum ya,
bu sefer
başrolde sen olmayacaksın…

Soranlara iyiyim diyorum
İddialıyım da bu konuda,
bu haftasonu Barcelona’ya bira-sigara paramdan kalan 5TL’yi yatıracak kadar hem de.
Ama kolay da değil hani
bu hayattan onun etiketini çıkartıp atmak
Kestim ipini gerçi o etiketin
bir tek çekip çıkarmak kaldı
Yapmıyor, istemiyorum.
Günlerimin fiyatını belirlesin diye biraz daha.
İndirimde gerçi, damping hem de…
Devren kiralık bu kalbi kim alır ki?
İpoteğe girmiş kriz zamanı…
…
Onsuz herkese çok basit bir hayatım var diyorum.
Hazırım da var ya yeni bir aşka!
Aynen koşu bandında problemlerimden kaçarcasına koşarken
acil düğmesine takınca parmağı, durur ya…
Öyle duruyor işte ama bu kalp.
Korkaklık derler ya
bir başka ama…
Onunla alakayı kuramasam da, var bir tetikçisi bu korkunun da.
Azalıyor be ama acıları
dün yine hatırladığımda farkettim
sidik gibi dipte kalmış bira tadına gelmiş hepsi.
Unuttum, diyorum.
İlaçlarımın reçetesinde semptom olanlar yin de belli ama.
…
Her erkeğin iğrençsin dedirten pis fantazilerinden birine
bilmeden girmek varmış gerçekten bu hayatta…
Hadi üçlü yapalım diyen bir kıza ne kadar az saygı duyarsa insan
bir o kadar fazla nefret de ediyor işte yine bu hayattan.
Yatakta olsa dediğim, savaş alanından galip çıkarcasına sevinir, gurur yaparsın belki ama
peki, ya bu duygu soykırımında?
…
Yediremiyor be insan…
Gelip de sikik bir hayatı ayağa kaldırmaya çalışan bir adama
yapılır mı diye sorguluyor bu kafa hala.
“Yapma” diyecekler, biliyorum.
Olmuyor ki…
“Eşek kadar adama laf mı geçiricem” diyor annem bu zamanlarda.
Üzülüyor aslında o da bana… Konuşmuyor fazla…
Neden diyor, gidip belayı çekiyorsun kendine diye?
Ben mi seçtim diyorum, kırarken buzları.
Eskiden çok sevmiyordum ya hani,
iki buzlu içiyorum Jack Daniels’ı şimdi.
…
Düşünüyorum;
orospu kelimesi ağır mı geliyor insanlara?
Saygıyla anar bazıları aslında ama…
“Bazıları takımı”nda ilk 11′de çıkarım diyorum,
hazırım bu hafta.
En azından açıkça mesleğim diyorlar ya o kadınlar
o ne diyecek peki ulan bu konuda?
…
Gidip geliyor, histeri yollarında benliğim
hala ama hala
nefret var damarlarımda.
Bunu sevgiye dönüşterecek insan
gitsin dakikaları durdursun diyorum kankama.
“Nasıl yani?” diyor.
Anlıyorum onun anlamamasını da sonuçta.
“Öyle işte” diyorum,
“ona vereceğim çünkü çok fazla”
hiç bitirmesin işte
aynı hergün katettiğim TEM otoyolu gibi oğlum
anladın ya!
…
Sonuçta;
nefret ediyorum bu hayattan
bir o kadar da bağlı olsam da.
Tek uçlu olan bu değneğin
öbür ucunu da tutup
her ikisini de boka buladılarsa,
bir de üstüne
yarıdan kırıp kopardılarsa da
yine de gömüyorum bir yarısını…
Ümit Besen diyor ya;
hakikaten alışmak sevmekten çok daha zor geliyor; of ya!
Bu arada
o öbür yarı
birazdan yağmur altında
her akşamki gibi açacağım bir birayla
umutlarım kadar tatlı bir şekilde fıçı tadında
temizlenir gider elbet yavaş yavaş zamanla…

Love is patient, love is kind.
It does not envy.
Love is never boastful, nor conceited, nor rude;
It is not self-seeking, nor easily angered.
It keeps no record of wrongdoing.
It does not delight in evil,
But rejoices in the truth.
It always protects, trusts, hopes, and preserves.
There is nothing love cannot face;
There is no limit to its faith, hope, and endurance.
In a word, there are three things that last forever:
Faith, hope, and love;
But the greatest of them all is love.

~ 1 Corinthians 13:4-8

Ara ara, durmadan,
Unuttuğumda gerçeği
İyi niyetin sınırında
Hala,
Hissediyorum

Nefret ettiğimi,
Sevmediğimi,
İstemediğimi
Herşeyi
Görmeyebilirim,

Vedam olmadı, yok
Herşey yerli yerinde
Herşey benle ilgili

Kapatıyım gözlerimi
Ağlayayım 6 yıl
Sahte sahte güleyim
Yada unutayım

Ama hala,

Açtığımda gözlerimi
Geceden,
Sakinlik eziyor beni
Sensizlik gülümsetiyor
Ama çektiğimde kendimi düşünceden,
Huzur bulamıyor beni..

Bilmiyorum tamam hiçbirşeyi
İnandırıcı deilim tamam..
Ama sikiyim,

Hiçbişey senle alakalı değil,
Hiçbişey onla alakalı deil,

Sadece,
Hala,
Anlam karmaşası herşey..

Ve ben melek gibi çocuktum eskiden,
Şimdi değiştim..

04.05.08 bugün ve istanbulda ben
tek bir şey hissediyorum gerisi için

Sakinim

Hala,….

Bitmesi lazım ama durmuyor,

İyi günlerde yazılmış acı
Kötü gündeki sevinçle içiçe
Bunlar güzel günler..
Yaşanacak günler…

Aslında yaşayasım olmazdı,
Tek cezbeden merak

Ben kimim?

Cennetim olmadı benim,
Şeytana kozum yok,
Tüm bunları videokasedime kaydetsem bile
İlgilenen olmıycak
İzleyen olmıycak
O son geldiğinde
Anlamsız olacak kayıtlarım
Hatırladıklarım
Sevaplarım

Ya günahlarım?

Thom hesabları karıştırıyor
İkiyle ikiyi toplayıp 5 bulurken
Ölmeye razı kaybedince, 4 e razı olamıyınca
Ama günahtan korkmazki insan..

Ölmeye razı olmakla, son vermek farklı mı?

Hala
Genede
Mefisto yada tanrı
Beni unutmuş yada unutmamış olsada,
Gözlerim kapalı görüyor,
Kalbim ritimsiz atıyor
Ellerim artık titremiyor
Heyecan eski bir alışkanlık oluyor

Huzursuz sakinliğim ve ben,
Geri kalan, geriye kalan
Anlam aramayan
Varlığımın absürdlüğüne sığınınan

Hoşçakal yada gülegüle diyemeyen bir ben
Farkediyorum “güzel günlerim bunlar benim”

Eskiden yazdığım gibi
Ölüyoduk biz,
Uzun sürdü
Sonunda oldu

Benim yarattığım kızla,
Ben olmayan bi ben arasında
Sevgi olduğunun şüphesi
Herhangibir zamanda
Tükenmişliğimin hayalleri
Bana neyin hükmedeceğini
Bu kadar ii bilirken
Yalanların yanlışların şiiri
Sevgimle aşkımın yanılsaması..
Ve

Uzaklaşırken herşeyden
Merkezimsen eğer,
Yaklaştığım ne olabilir ki!

Öyle yada böyle
Yaşanmışlık içinde
Yeni bişey yaşanamaz
Tek soru:
Anlatılacak hikayem mi olsun?
Yada
Anlatılcak hikaye mi olayım?

Klişe kalp kırığımın içinde
Kendimi özel hissetmek
Ağlayamayacak kadar
Durumu kavrayamamam
Hepsi benzer

Ve biliyo musun yüzünü hatırlamadığım kız,
Sana değmezmiş, konu başlığı ben
Yüzünü unutamadığım biri olmanı tercih ederdim
Yada daha az basit olmanı
Hiç tanışmamış olmayı,
Olmamış olmanı!

Videokasetimde yerin olmasa
Kaydım olmasa,
Ben olmasam
Gerçekler olmasa,
Hayal kuramasam
Çok anlamlı olucak herşey

Gitmeden önce ama,
Biraz daha videotape,
Biraz daha true love waits dinliycem
Biraz daha koşucam,
Bi kere daha aşık olucam
Bi daha pink floyd dinlemiycem
Radiohead.i lanetliycem..

Hepsinden sonra,
En sevdiğim şey,
İçinde sen olmaması olucak
Tüm bunların..
Ama ben bilemiycem

Sonra gidicem, yok olucam tamamen,
İşte tüm bunlardan sonra ölücem
Ölmeden önce belki 1 saniye seni düşünücem
O zmanki huzurumla;
sadece tek bir söz
Tek bir laf
Tek bir düşünce
Yeticek, hatta bunu yazmamın bile yerine geçicek..
Tek bir laf
Tek bir düşünce

“Sen kimsin?”

Belkide benim vedam bu..

Aslında
Belkide
Sadece yoruldum…

I would’ve told her then
She was the only thing
That I could love, in this dying world
But the simple word, of love itself
Already died and went away

Ben buralara çok şeyler yazıp sildim.
Olmadı.
Bazılarını yazamadım.
Söylemek istediklerimi.
Burada da yutkundu aynen boğazım gibi klavyem.
Paragraf paragraf yazdıklarımı sadece istediklerimin okumasını istedim.
onların bunları okurken ne hissedebileceğini düşündüm.

Ben buralara çok şeyler yazıp sildim.
Yemedi.
Kan revan içinde gözlerimin içinde göreceğiniz yalnızlığıma bir eş aramak istedim.
Yaralarımı sarması için birine boş mektuplar yazmak istedim.
Sözlerin bittiği yerin burası olduğunu farketmeyi, farkettirmeyi istedim.

Ben buralara çok şeyler yazıp sildim.
Kötü oldu.
Beğenmedim.
Sana yakışmaz dedim, methiyeler gerekli dedim.
Kaybedeceğini bile bile girerek hayata blöf çektim.

Ben buralara çok şeyler yazıp sildim.
Çekindim.
Elimde kalan hediyelerin benimle konuştuklarını yazmak istedim.
Loş ışıkların gölge oyunlarında, zihnimin bir köşesindeki replikleri yazmak istedim.

Ben buralara çok şeyler yazıp sildim.
Duygusuz olmayı seçtim.
Her konuştuğumda sevgileri kaybetmemek için yazmak istedim.
İyi insan olmanın gereksiz olduğunu düşünürken kötü adamın el kitabını yazmak istedim.
Yapamayınca gerildim.

Ben buralara çok şeyler yazıp sildim.
Gururlu olmayı seçtim.
Okusan neler düşünürdün diye merak etmekten vazgeçmek istedim.
Telefonumdan numaranı silmek istedim.
Adını bile duymak istemedim.
Dönüp dolaşıp yalnızlığımı yine sana söyledim.

Ben buralara çok şeyler yazıp sildim.
Akıl vermek istedim.
Kapanmış gözlerini açan biri olmak istedim.
Mutluluk hayalleriyle mutsuzluk kuyusuna atlama demek istedim.
Senin kurtarıcı prensin olmak istedim.

Ben buralara çok şeyler yazıp sildim.
Bekledim.
Bir cevap bekledim.
Bir hareket bekledim.

Seni beklerdim…

Ben kalbime çok şeyler yazıp sildim…