Posts tagged kalem

Editör Notu: Bu yazı 24 Mart’da yazılmıştır…

Demin dinlediğim şarkı Echoes idi. Şu an dersteyim ve ders inanılmaz sıkıcı. Mert’in geçen gün yazdığı yazıdan etkilendim galiba; böyle kapalı bir havada biraz huzur ararken bugün Pod’umda “Pink Floyd Weekend” yaptım. Echoes hala kafamdan “yankılanıyor”.

Derste konuştuğumuz vakanın konusuna bak: “Positive relationships”…

Ne relationship’i; ne postive’i be?
…
Nerede bunlar?

Gözlerimi kapattım demin. Aklıma direkman Echoes’a ilk hasta olduğum görüntülere sahip olan Pink Floyd’un “Live at Pompeii” konserindeki o mükemmel manzara geldi. Hem yalnız, hem sıcak; hem sessiz ve sakin, hem de her an patlamaya hazır…
Kendimi anlatıyor gibiyim.

Şu an farkediyorum ki, ayık kafayla çok bunalım, çok darlama yazılar yazmıyorum. Sana yazmıyorum. Bilinçaltında olan sensin demek bence bu. Oooff, şimdi niye sana geldi ki konu? Normalde aklıma gelmiyorsun çünkü bunun içinden elimden geleni yapıyorum. Ambargo koymuş beyin hücrelerim seninle ilgili her türlü hatıraya.

SAna karşı yaptığım her şeyin kendime verdiğim tüm yeminleri bozan ve yine kendimce oturttuğum tüm hipotezlerin tersini gösteren hareketler olması beni sinirlendiriyor. Sana olan duygularım beni zehirliyor. Bunları sana yazdıkça senin bana dönmeyeceğin daha da şekilleniyor kafamda.
Ama belki de bunu istiyorum. Dönerken bunları okuduğun için dönmeni istemiyorum.
Bunları sana bana dönmen için yazmıyorum.
İçtiklermi, bana neden dönmüyor diyererk içmiyorum.
Farkettim ki, benim derdim kendimle.

Bunlar benim düşüncelerim, duygularım ve sadece kendimi rahatlatıyorum.

Olmayan bir aşkın, yok olmayan bir acısı içimdeki…

Olgun bir kafanın, çocukca düşünmesinin irritasyonu bendeki…

Sonra bir an geliyor…
Ne acı, ne ağrılar gördü bu kalp diyor,
bırakıyorum kalemi, defteri…