Posts tagged doğumgünü

Bir tek bir Temmuz ayının ortasına gelmiş bir Arife günü değil benim doğumgünüm.

O kadar çok var ki doğduğum günler, hangisini kutlamak gerekli bilmiyorum, gözyaşlarımla kutladım çoğunu zaten.

Evet, doğumgünlerim var benim. Hepsinden önce sürünerek öldüğümden, içten içe seviniyorum her doğumgünümde, kendi kendime…
Kimselerle paylaşmadığım doğumgünlerim…
Ölümümü paylaşmışım her katilimle, bir günün mü önemi var…
Onları hep kendime sakladım.

Bir tek yaz ortası değil doğumgünüm.
Kalbinin ortasına sapladıkları hançerlerle doğru orantılı hepsi. Evet, her umutla, her mutlu bir kalp çarpıntısıyla başladığın küçük hayatlarının son anlarından bir sonraki günlerin toplamı onlar.
Şişenin dibini ağlamaktan kusarak gördükten sonra, ilk açtığın biradaki o ilk yudumun mutluluğudur benim doğumgünlerim.
Verdiğin değerleri sıfırladıkları anlardır hepsi. Yapmadığın taktikleri yüzüne bir tokat gibi vurdukları zaman duyarsın alkışları. Her üflediğin mum, o güzel sandığın anları söndürür beyninde.

Bir tek annemin bana pasta yaptığı, üstünde “Canım Oğlum” yazan değillerdir; hepsi üstüne hacmen alkol yüzdesi yazan bir şişeyi, “Neden?” sorularıyla boşaltıp, doldurduğun günlere eşittir.

Bir tane yok benim doğumgünüm.
Çünkü o kadar üzüldüm ki, bundan sonra ne zaman doğdun diye sorduklarında, dudaklarımın arasına hep aynı yalan gelmekte; sen beni sevince diyorum…
İşin kötüsü ise, bu yalanla beraber yine ölmeye başlıyorum…

O kadar çok öldüm ki; artık ne ölmekten korkuyorum, ne de yeniden doğmak bir anlam ifade ediyor.
O kadar çok öldüm ki; artık sadece ölümden önceki anlarımda gözümün önünden bir tek film şeridi gibi geçirdiğim anılarımdan mutlu olmayı tercih ediyorum.
Ve o kadar çok öldüm ki; artık ölümüne seviyorum demek bile; acı ama gerçek; yalan geliyor…