Bugün maziye döndüm azıcık. İlk aşık olduğumdan son ağladığım mekanların hepsinin ben de özel bir yeri vardır. Bunların ilki de sonu da aynı yerdir… Bizim evin 30-40 metre ilerisindeki çardaktır o mekan. Bugün bir arkadaşım ile oturdum orada. Olmuş, farkettim, baya gitmeyeli… Bir acı yaşamadım ama içimden gülümsedim şöyle. Hep hani böyle bazı yerler vardır, size birşeyler hatırlatır ya…

canga yazıyor hep özledim ettim diye, ben yazıyor burada böyle oldu şöyle oldu. Ben onunla taa 15 sene önce bu çardakta dertleşmişim onu farkettim.

Serseri zamanlardan olgunluğa değişmeyen tek şey, tüm düşüncelerimi paylaştığım yerlerden birisi olmuş o yağmurdan ıslanarak biraz da olsa çürümüş çardak… Yanında ufacık bir park… Küçüklüğünü birazcık daha hatırla diye belki.

Özlemişim işte, bir ara gidip biraz keder paylaşayım sırdaşım çardağımla.