mudkicker.com

Günün şarkısı bugün Arab Strap’den gelsin… The Girl I Loved Before I Fucked…

I can’t even escape you in my sleep
when all I need is rest,
knowing when I wake up
I can’t watch you get dressed
and pretend I’m sleeping and imagine you with child.

A suggestion often made by me and by you always reviled.
I wanted to watch your body change and loosen all your clothes.
To hold a new-born baby with your eyes and my nose.
I suppose that was the first sign
that you never really were mine.
My twisted spine is aching now
this bed’s got so much space.

In direct contrast to my mind which is cluttered with your face.
You’re the girl I loved before I fucked and that’s so rare.
So I’ll help you leave your home while you decide if you still care.

I really thought we never could end.
Or at least I’d always be your good friend.
But then I think about what you’ve done
and his tongue pressed against your tongue.
Your bodies together in our bed.

His cock in your cunt, his cock in your head.
And instead of a new platonic future for you and me
I hope you get an abortion or at least an STD.

When out with married friends I sat with them on the bus.
I watched the way they were and that could never have been us.
So the girl I loved before I fucked you’ll always be.
But the woman you’ve grown into is no woman for me.

Francis Bean Cobain…

Kurt Cobain…

O bakışı almış bence babasından… Değil mi?

İlk aldığım yabancı albümü hatırlıyorum kendi paramla.

Tahmin edin…

Geç kalmışım biliyorum ama sonra yetiştim gayrı müzik dünyasına. Kişisel fikrim tabi. Sonuçta bu sonsuz bir deniz ama her türünü de dinlemişimdir.

He ya, doğru bildiniz. Prodigy’nin albümüydü.

The Fat of the Land.

Neydi be…

Bir an aklıma geldi, hüzünlendim.

Zira 12 sene olmuş o yaz geçeli…

İlk işim sizi dinlemek olacak zira bugün aklıma geldiniz birden…
Kraliçeye selam, Sex Pistols’a devam ederim ben aynen.

2009 yazı önceden planlamadığım şekilde güzel konserler ile geçti. Nouvelle Vague ise en şuursuz gittiğim ve belki de bu yüzden, en eğlendiğim konserlerden biri oldu.

Yok Fransız grubun şu şarkıları var vs. gibi bir grup tanıtımı yapmayacağım, merak edenler şuradan kısaca bir Türkçe veya şuradan daha detaylı olan bir yabancıca bilgiler edinebilirler.

Sabahları sefkatle uyandiran saatim

Ben ise bu grubu meğerse biliyormuşum. Beni sabahları Radyo Eksen eşliğinde şefkatle uyandıran saatim, meğerse sürekli bu grubu çalmaktaymış ve ben farkında olmadan bazı şarkıları öğrenmişim bile.

Ancak grubu dinlerken şarkıları bilmeniz veya bilmemeniz farketmiyor. Şarkıların güzel olmasının dışında, tüm şarkılar adeta konser şarkısı. Hani şu sözleri tekrar ettiği için, dinleyicinin ilk dinleyişte bile bir noktadan sonra eşlik edebildiği türden. Bunlara bir de vokal hatunların inanılmaz performansları, bir saniye yerlerinde duramayışları ve dinleyici ile muhteşem bir etkileşimde bulunmaları da eklenince, mutlaka izlenesi ve dinlenesi bir grup olarak kafamdaki yerlerini aldılar. Yaşadığım şehirde konserleri olduğunu duyduğumda kaçırmam…

Jam

Thom Yorke’un yeni parçası…

Pearl Jam’in bildiğiniz üzere, Backspacer adlı yeni albümünü geçenlerde çıkardı. Ben de tabii ki boş durmadım ve albümün tamamını bugün itibariyle güzelce dinlemiş bulunuyorum. Sabah trafiğinde de iyi gitti doğrusu.

Bir çırpıda dinlenen bir albüm. Tabii ki Pearl Jam’in Ten zamanındaki agresiflik yok artık. Daha country’leşmiş bir sound izlenimi veriyor ama Pearl Jam, Pearl Jam’dir. Susmak gerek.

Albümü gerçekten çok beğendim. Hatta ilk dinleyişimde, Megadeth’in Risk albümünü dinlemiş gibi hissettim bir an nedense. O da çok sert bir grubun olgunluk evresinde daha soft, daha dingin bir albüm gibi gelmişti bana…

Albümde favorilerim; “Just Breathe”, “The End”, “çıkış parçası olan “The Fixer” ve “Gonna See My Friend”.

Just Breathe için Eddie Vedder, “bir aşk şarkısına en çok yaklaştığımız şarkı” demiş.

Did I say that I need you?
Oh, Did I say that I want you?
Oh, if I didn’t now I’m a fool you see,..
No one know this more than me.
As I come clean.

Nothing you would take,..
everything you gave.
Hold me till I die,..
Meet you on the other side.

Bana sözler ilk bakışta biraz Last Kiss‘imsi geldi… Ama şarkı iyi.

The End diyince aklıma hep The Doors gelirdi, artık Pearl Jam de gelecek zira Backspacer albümündeki çoğu şarkı eski şarkılarla aynı isimleri paylaşıyor – gönderme niteliğinde… The End’den de bir kubla aşağıda…

Slide on next to me
I’m just a human being
I will take the blame
Bust just the same
This is not me
You see
Believe
I’m better than this

Bu albümü Pearl Jam’i seviyorsanız edinmeniz gerekli diyip bitiriyor, gelecekte videolarla da destekleyeceğimin haberini veriyorum.

(büyütmek için resme tıklayın)

Michael Jackson’ın “Beat It” klibini artık gördünüz mü diye sormayacağım. Kesin izlemişsinizdir. İzlemeyenler varsa son kez affetmek üzere buraya davet ediyorum.

Evet, bir küçük duraksamadan sonra artık izlemeyen kalmamıştır diyorum. Şimdi klipte en fazla dikkatinizi çeken ne oldu?

Söyleyeyim mi? Biliyorum cevabını.

Evet, evet, o maço kılıklı kıvrak, beyazlı dansçı bıyıklı abi. Düşünün nasıl bir sıfat tamlamasıyla anlatılabiliyor adam. “Kelimelerle anlatılmaz tip” dediğimiz cinsten yani.

Zaten resimlerden göreceksiniz, aslında bu modern kıro tipli adam Michael Jackson ve tabii ki o zamanların müzik dünyası için önemli bir insan, önemli bir koreograf. Michael Peters, annesi Yahudi babası Afro-Amerikan bir çocuk olarak 1948 yılında Brooklyn’de dünyaya geldi. İlk patlaması Donna Summer’ın “Love to Love You Baby” adlı şarkısınına yaptığı koreografi ile oldu.

Bundan sonra, birkaç klipte de yer aldı koreografilerini yaparken. Bunlardan en bombası da muhtemelen Lionel Richie’nin Hello’sudur ki bir bakıma Amerikan Küçük Emrah klibi gibi birşeydir. Bizim adama da konsept olarak yakışabilir tabi.

Ha bu arada Lionel Richie’nin aslan yelesi saçları da bence bir külttür, özellikle belirteyim. Bir de en koptuğum, adam aslan ya, aşağıdaki klipte 05:18′de kızın ellerini tutuarak böyle bir “grr”larcasına hamle yapıp “Hello” demesidir.

Neyse, konu dağılmasın.

Efendim, Michael Peters abimizin asıl bombaları da MJ sayesinde olmuştur. Beat It ve Thriller kliplerindeki efsane koreografiler Peters’ın eseridir. Bunun dışında 1982 yılında Broadway müzikali olan Dreamgirls ile Tony Ödülü’nü almıştır En İyi Koreografi dalında.

Peters, ne yazık ki, daha 46 yaşında AIDS sonucu oluşan bir hastalığa yenilip Los Angeles’da hayatını kaybetmiştir.

Her Beat It izlediğimde tipine bakıp koptuğumuz adam, işte böyle bir adamdır.

Respect.

ha unutmadan bir de P. Diddy’de çıkacakmış yakında geliyor… Trailer’ı da aşağıda…

İçimden geldi öylesine… Efkar işte…

Canım doya doya… sarhoş olmak istiyordum…………

Yeni albümü 25 Ağustos’ta çıkıyormuş… Beklemedeyiz…

35 yaşında erkenden bitmiş bir hayat. Bakıldığı zaman Kurt Cobain, Jimi Hendrix, Janis Joplin gibi 26-28 yaş arasına göre yine biraz daha fazla yaşamış denilebilir ama yine de çok erken kayıp gitmiş bir yıldız bence. Layne Staley‘den bahsediyoruz evet.

Eğer Grunge müziğinin bir şekilde hakikaten patlama yapmasında Nirvana‘nın etkisini hesaba katıyorsak Alice in Chains‘i de kesinlikle gözardı etmememiz gerekir bence.

Burada da en büyük pay tabii ki haşarı solisti Layne Staley’de.

Staley de tahmin edildiği gibi bayağı bir şekilde sorunlu bir aileden geliyor. 8 yaşındayken ebeveynlerinin boşanması vs. onu çok etkiliyor ki babasına olan özlemi onda gerçekten büyük travma yaşatıyor. Acıklı bir şekilde eğer ünlü olursa babasının ona geri döneceğini de umuyor…

1990 yılında ilk albümünü çıkartan Alice in Chains ile birlikte işler biraz da değişmeye başlıyor tabii. Staley’nin o etkileyici sesi ilk çıkış parçaları olan ve hakikaten güzel bir şarkı olan Man in the Box’u daha da güzelleştirirken Layne’in de farkedilmesini sağlıyor.

Ama bu sırada Staley’in uyuşturucu bağımlılığının dozu gitgide artmaya başlıyor. Staley bu batağa girdikçe bu arada albümler peşisıra geliyor ve ünleri inaılmaz derecede artıyor tabii.

1996 Ekim’inde Staley’nin eski nşanlısı uyşuturcu kullanımında kapılabilen bir bakteriden dolayı ölüyor ve bunun üzerine Staley bunalıma girmeye başlıyor. “Bundan önce hep işime yarayan bu yuyuşturucular artık bana karşı olmaya başladılar” gibi bir ithamla geliyor hatta…

1997 sonlarına kadar yine ortalıktan çekiliyor 1999 gibi yine ortaya çıkıyor ama bu da sadece albüm çıkarmak için oluyor.

1999-2002 arasında Staley ortalıktan kayboluyor ve kimse bu zaman aralığında ne yaptığını bilmiyor.

19 Nisan 2002′de polis bir ihbar üzerine Staley2nin evine gidiyor ve speedball çakmış olduğu beliretilen ve sadece 39 kg. olan ölü vücudunu buluyor yıldızın. Otopsiye göre, 8 yıl önce 5 Nisan’da ölen Cobain ile aynı gün intihar etmiş olduğu belirtiliyor Layne’in.

Gözgöre göre uyuşuturucya yenik düşmüş bir bünye, bu bünyeden çıkan mükemmel bir vokal ile grunge & rock müziğe verilmiş onca eser… Tezatlıklar dünyasında yaşıyoruz…

LAyne gibi insanların bu hayatlarının siyah taraflarını ders almak, beyaz taraflarını örnek almaya uğraşmak gerek diyorum ben yine de…

Bugün nereden çıktı bilmiyorum ama aklıma bu şarkı geldi. Ben hatırlıyorum yanlış değilse yıl 1996 filandı ve ben bunun kasedini almıştım!

Şimdi bu adam neler yapıyordur acaba, sonradan bizim duymadığımız bir hiti çıktı mı vs…

Şarkı o zamanlar tüm spor, özellikle de futbol programlarında ya özetlerde ya da program açılıpş kapanışlarında çalardı hatırlarım…

Jovanotti’den gelsin… L’ombelico Del Mondo… Bu arada bunun anlamı da dünyanın göbek deliği!

Videonun adresi burada.