içimi dökesim geldi

Karanlık bir oda. Çoğu şey neredeyse belli olurken tam karşımda bir amca oturmakta. Göz göze geliyoruz. Bir an duraksarken:

¨Gel otur şöyle yanıma genç¨ dedi o ak sakallı amca, ¨ben bir şey gördüm senin gözlerinde!¨

Merak ederek yaklaştım yanına, eğildim; o ufak taburelerden birine oturdum. İlginç bir şekilde bana bakıyordu, tam gözlerimin içine; biraz korkutuculuğa kaçaraktan. ¨Buyur amca¨ dedim, ¨neymiş o gördüğün?¨

¨Ben¨, dedi, ¨mutluluğu kilometrelerce uzaktan koklar, görürüm. Hiç bir zaman yanılmadım bunca yıldır… Şimdi görüyorum ki sen çok eskimiş bir kalp ile yeniden mutluluğu yaşıyorsun…¨

Saçmalıyor düşüncesiyle gidip gelirken, bu kadar kararlı bir konuşma beklemiyordum; bu yüzden sözünü kesmedim. Nereden anladığını sormadan da edemedim tabii ki.

¨Senin dedi o kalbinin tozları yansıyor mutluluk parıltılarına gözünün içindeki¨ dedi ve devam etti, ¨ve dedi buna o kadar inanmışsın ki gözlerini alıyor resmen karşındaki sevdiğinin, o kadar inandıracak bir ışığı var ki, o kadar güçlü ki saflığı, karşındaki de bir o kadar inanıyor buna.¨

Boğazım düğümlenir gibi oldu, sadece şaşkınlıkla bakıyordum.

¨Devam et¨ dedi, ¨buna inanmaya, inandırmaya; hepsi için çabalamaya devam et… Böylece o yetiştirdiğin aşklar büyüyecek, büyütecek seni… Unutma ilk dediğimi; bir pencereyi açtığında tozların olması parıltıyı hiç bir zaman engelleyemez. Tozları silip atmak kolay ama o parlaklığı bulmak için kimler astı kendini bu dört duvarlar arasında?¨

…

Uyandım.

Belki bir mahzende yaşlı bir amcayla beraber değilim, belki de hiç bir şekilde bu rüyanın inandırıcılığı yok ama yine de karşımdakinin gözlerinin parlaklığını görüyorum; ona aynen karşılık veriyorum ve bu bile beni mutlu etmeye yetiyor.

Klasik bir son ama cidden gerisi hayal, hikaye…