futbol

Şimdi diyeceksiniz durdun durdun şimdi mi yazıyorsun diye ama ne bileyim demek ki şimdi haazır hissetmişim kendimi. Açıkçası söyleyeyim ben dünyaya gözümü açtığımdan ve az çok kendimi hatırladığımdan beri Galatasaray’lıyım. Babamın omzunda maçlara gidişimi, daha ufacıkken Tanju’nun Neuchatel’e attığı gol için sevinişimi hayal meyal hatırlarım. Aslında o sırada ne için bile sevindiğimi bile bilmiyor olabilirdim ama kan çekmiş işte. Barcelona maçında ilk küfrümü Bakero’ya edişimi hatırlarım. (Barcelona’yı çok severim o ayrı ama sonuçta bu Galatasaray hacı) Bütün lise hayatım Yeni Açık’da geçti. Avrupa’yı dize getirişimizi sene sene, her maç izlemişimdir. Her formasını almışımdır, atkısından tut kalemine kadar GSStore’u talan etmişliğim vardır; çevremde bir bebek doğdu mu Galatasaray’lı diye ilk sarı kırmızısını ona ben almışımdır.

Galatasaray’lılık bir gönül işidir.

O sevgi içinizde ya vardır ya yoktur. Şov beklemez, görüntü gerektirmez.

Ve şimdi, farkediyorum ki; benden zaten şovu da görüntüsü de gitmiş.

Evet, Trömsö maçından beri Ali Sami Yen’e ayak basmadım. Evet, TT Arena açıldığından beri de gitmedim. İşin ilginci, merak bile etmiyorum.

İStemiyorum, Galatasaray ile haberleri duymak, görmek.Böyle bir iticilik yarattırdınız ki bu takıma karşı bende, sizlerden nefret ediyorum.

Bütün GS’lı futbolcular ve yöneticiler!

Size sesleniyorum!

Galatasaray’lılık gerekirse cefa çekmektir, ama göz göre göre değil…

Sizin o ruhsuz tavırlarınıza, o armanın kutsallığının paçavraya dönüşmesine ne gözümle ne de kulağımla şahit olmak bile beni kahrediyor…

Alev alev yansa da her yer, kimse içimdeki aslanı söndüremeyecek ammavelakin uzun bir süre o aslan ininde yatar uyur bu gidişle…