Bir kez düşünsene!
Çok da zor değil gerçi…
Sevdiğinin kollarında bir an
Ufak bir an.
Herşey duruyor,
Duraksıyorsun,
Manasız bir şekilde iki güzel göz sana bakıyor;
Ne oldu diye…
Sorun ne?
Halbuki sorun yok.
Sorun; sorunsuz bir ilişki bu mu diye sorgulamakta…
Sorunsuz…
Sınırsız…

Ve istemeye istemeye o anın bittiğini düşün.
Sonunda yokolacağın anı.
Bir anda sevdiğinin kollarından çıktığın anı…
Göremeyecek olsan da
Onu isteyebilmenin uzun süre sonra,
Yine,
Yeniden
Tadını çıkarmayı düşün.

Fazla kurcalama.
Kurcalasan da fayda yok..
Olmayacak duaya amin demektense,
Olmamış çocuğa isim takmaktansa,
Olan her güzelliğe hayran olmak bambaşka.

Ama gidiyorsun, gidiyor…
Ben, sen, o, herkes…
Ve tek kalan sadece teninde onun kokusu olsun.
Ya da ondan ufak bir .
Ve sabret.
Ve bekle.
Ve “hayırlısı” de.

Sonra sadece gülümse.
Fazla birşey yok yapabileceğin.
Aynen seni evine bırakan taksici abinin dediği gibi;
“Şansın bol olsun arkadaşım…”