Ulan ne işmiş be kardeşim. Veda etmek zordur derler de bu kadar da zor olacağını bilemezdim. Durun daha buraya veda etmedim onu en sona saklıyorum da bu son iki hafta içindeki yoğunluğumdqan daral geldi vallahi. Mükemmel birşey, insanın seveni olması şimdi farkediyorsun bunu, telefonlar susmuyor orda burda her yerde biriyle bi yemek , bi alem, ne bileyim bi kahve vs. ama bünye de zorlandı tabi. Bi de toplu askere uğurlamasında pert olunca (büyük bir blackout mevcut) üşütmüşüz de hafiften. Öküz gibi öksürüyorum afedersiniz.

Vallahi biraz şu olaydan sıkıldım, herkesle askerde ne olacak nereye çıkacaksın muhabbeti… Yeter ulan işte kısa veya uzun ne farkeder sanki birinden biri çıksa yok ben öbürünü istiyorum veya şurqası çıktı deseler aaa hayatta olmaz ben daha da gitmem oraya mı diyeceğiz. Yoo… Daha ne ya ne çıkarsa bahtımıza valla kendi açımdan tek dilediğim, dua ettiğim, rahat olsun, huzurlu olsun.

Ben bunu çünkü bir ara, hayata açtığım bir pencere olarak görmek istiyorum. Bu yüzden askere gitmeyi istiyorum zaten. Sıkıntı çekeceğimi biliyorum ama zaten aslında hayatta sıkıntıların varlığı, zevklerden tat almayı sağlamıyor mu?

Bakalım neyse felsefe yapmayayım fazla. Kafa mafa da kalmadı millete aynı saat aynı güne görüşürüz demeye başladım zaten yaklaşdıkça saçmalıyoruz.

İyi günler..