Böyle oluyor arada bir…

Bazı sabahlar uyandığımda, farklı bir anının yaralarıyla uyanıyorum. Kanıyor bir süre, pıhtılaşıyor sonra. Unutuyor gidiyorum yine. Ama demek ki hep içeride bir yerde var tetkileyen. Ülser gibi olmuş bunlar.

Hepsinin acısı farklı, anısı farklı, adı farklı, tadı farklı…

Hayat geçecek böyle… 
Günlerce mutlu uyanırken bir gün mutsuz uyanacağım ve eski yaram kanayacak.
“Kronik” diye buna diyorlar belki de…
O mutsuz uyandığımda, yanımda yatan yüze baktığımda göreceğim saflık, güzellik ve iyilik belki de hayatımda istediğim tek şey artık.

Hayırlısı…