…hayat kırıntılarını avuçiçinde biriktiren site..
Çardak
Bugün maziye döndüm azıcık. İlk aşık olduğumdan son ağladığım mekanların hepsinin ben de özel bir yeri vardır. Bunların ilki de sonu da aynı yerdir… Bizim evin 30-40 metre ilerisindeki çardaktır o mekan. Bugün bir arkadaşım ile oturdum orada. Olmuş, farkettim, baya gitmeyeli… Bir acı yaşamadım ama içimden gülümsedim şöyle. Hep hani böyle bazı yerler vardır, size birşeyler hatırlatır ya…
canga yazıyor hep özledim ettim diye, ben yazıyor burada böyle oldu şöyle oldu. Ben onunla taa 15 sene önce bu çardakta dertleşmişim onu farkettim.
Serseri zamanlardan olgunluğa değişmeyen tek şey, tüm düşüncelerimi paylaştığım yerlerden birisi olmuş o yağmurdan ıslanarak biraz da olsa çürümüş çardak… Yanında ufacık bir park… Küçüklüğünü birazcık daha hatırla diye belki.
Özlemişim işte, bir ara gidip biraz keder paylaşayım sırdaşım çardağımla.
İlgili yazılar:
| Print article | This entry was posted by Arif on 04/06/2009 at 23:07, and is filed under içimi dökesim geldi. Follow any responses to this post through RSS 2.0. Yorum veya kendi sitenizden geribildirim yapabilirsiniz. |


yaklaşık 1 yıl önce
@canga
Çitler zaten biraz bozdu ortamı ama olsun.
Kurbağaları da göremedim en son. Ama nilüferler duruyor!
Memories remain the same.
yaklaşık 1 yıl önce
Eskiden yoktu o park. Muhtemelen hala kurbağa kaynar kemerin altı ve ufak sinek yuvası. Bisiklet ile geçtin mi hissetmezdin, ses gelirdi sadece; ufak bir vraak.
Çitler de yoktu eskiden; daha mı güzeldi ne?