Bir kez olsun sadece mutlu hissettiysem geçen eğer;
belki de seninle olduğuma yaklaşıyor gibiydim
ama bunu çok uzun zaman önce kaybetmiş de olabilirim.
Seni kafamdan çıkarmak için terli bir şekilde,
bir sofanın üstünde bir fahişenin bana tenin çok güzel demesini dinledim,
bu yalana inandım, kafam uçtu…
Birazcık anason, biraz sudan ibaret midemin içi o sırada
fakat beyniminki sadece senden ibaret.
Kendimden iğreniyorum uyanınca bu korkunç rüyadan,
senin kollarına atlamak istiyorum fakat olmuyor
her atlayışımda dipsiz kuyuyu boyluyorum, bir canım daha gidiyor ve oyun bitiyor
ama saatler senin rüyalarınla geçiyor; hayata birazcık da olsa tutunuyorum.
Belki bir gün… ile başlayan cümleler kuruyorum.
Tek başıma yürüyorum bu yolda ve yolu aydınlatacak bir tane bile fener var ise
ışığının senin o güzel saçlarının rengini saçacağına eminim o sırada.
Ama nereye? Nasıl? Kim, ne var yolun sonunda?..

Şimdi ne yapacağımı söyle. Ne olur. Son kez. Bitsin artık.
Adına ya yalan ya gerçek diyeyim ama bitsin.
Konsun adı.
Çünkü cevapsız;
benim hayatım isimsiz bir piç…