01.03.2009… 07:59… Morzinplatz, …

Şu anda çok buruk içim. 3 gün içim geldiğim Viyana’dan bir dakika içinde Schwechat Havaalanı’na gitmek için ayrılıyorum. Ama nasıl bir değişik duygu… Bir o kadar da mutluyum…
Çünkü tekrar anladım ki.. yine ama yine! “Arkadaşlar iyidir!”

Kim, nasıl, nereden, ne zamandan beri… Bu sorular anlamsız…
Dünya anlamsız belki de ondan dolayı. Sadece arkadaşlıklar, dostluklar yeterli. Bir hareket, bir bakış, bir dokunuş yeterli o dostun sıcaklığı için.
Bundan dolayı mutluyum.
Farkındayım ki, bırak evimin dibini, millerce uzakta da dostlarım var.

Sadece bunun için Allah’a şükrediyorum.
Gereksiz şeyler için buruşturup attığım tüm duygularımı, hislerimi tekrar varolduklarını farkettiren tek şey bu olduğu için…

Havaaalanına yaklaştık.
Yaklaşık bir buçuk saat sonra gerçeğe geri dönüyor olacağım.
Ama…
Şunu biliyorum ki…

GERÇEK BU ŞEKİLDE BİLE GÜZEL!…