Biraz önce koşudan geldim.

Haftada mümkün oldukça ama minimum 2 kere kesin 6 km. koşuyorum.

Bugünkü farklıydı.

Yağmur vardı, benim kafam yine allak bullak (açıklığa kavuştuğu zaman zaten kurban keseceğim) çıktım koşmaya.
Geçen gönderdiğim Nike reklamını seviyorum. Bana kendimi anlatıyor koşarken.
Resmen tüm stresten, tüm problemlerden kaçıyormuşum gibi geliyor. O an kafamda olan bütün sorunları kaçarken hava saçıp gerimde bırakıyormuşum gibi oluyor.

Yağmurlu havada ise bambaşka…

Genellikle insanlar koşarken “dım-tıs” diye tabir ettiğimiz hızlı tempolu müzikler dinler. Ben ise bugün depresif bir playlist yapıp onunla koştum yağmurda.

2 paragraf önce hissettiğim duygularla bütünleşti resmen tüm o tınılar. Pearl Jam, Damien Rice, Led Zeppelin…

Onlar çaldı, ben koştum…